MAKING SPACE / impressie van een buurtbewoner

MAKING SPACE / impressie van een buurtbewoner

13 oktober 2017 te Tilburg

Dicht op elkaar staat een groepje jongeren op de hoek van de straat, nog nét op de stoep. Stil staan ze daar, kijkend naar niets. Er nadert een auto. In één, vloeiende beweging heffen zij hun armen zijwaarts, in de richting van de auto, en ze draaien mee als deze passeert. Of nee, ze leiden die auto, ze leiden hem zacht en vriendelijk voorbij dit kruispunt. Ze lijken engelen die hier neergestreken zijn om ons te beschermen, te ontroeren, te verrassen, te laten lachen. Choreografen Anja Reinhardt en Yuri Bongers van dansgezelschap Vloeistof werkten een week lang met zes meisjes en twee jongens, tweedejaars leerlingen van de Fontys Dance Academy. Repetities en uitvoering vinden plaats in de oude wijk “Theresia” in Tilburg.

Op vrijdagmiddag is de presentatie tijdens een tocht langs pleinen en straten. Bomenrijen fungeren als coulissen en hekken en fietsen als decorstukken. De dansers verspreiden zich, hergroeperen zich in twee- of drietallen, weer anderen spelen een solo. Soms zie je maar één danser, dan ontdek je toch anderen. Plotsklaps zie ik een jongen die op z’n kop aan een verkeerspaal hangt. Geestig is dat passerende fietsers en voetgangers hem wél zien, maar zo stoicijns mogelijk hun weg vervolgen. Dan zie ik een andere jongeman, zeer schuin tegen een lantaarnpaal geleund. Hoort-ie bij de groep? Of hoort-ie bij de toeschouwers? Prachtig, zo werkt de magie van het straattheater: je gaat alle aanwezigen en alle passanten zien als acteurs in hun rol…

In de wijk zijn de dansers rustig ontvangen, wellicht met lichte verbazing, maar ook vriendelijk. De rustige, geconcentreerde, repetities gedurende een week zullen daar zeker aan hebben bijgedragen. De aanwezigheid van de dansers doet extra goed voelen hoe jammer het is dat de kunstopleidingen in de stad zo onzichtbaar zijn, zo opgesloten in hun gebouwen.

De choreografie van Vloeistof is bezield vakwerk: in alle stilte en concentratie – en juist ook dankzij die stilte en concentratie – is er een voortdurende spanningsboog. De scènes ontvouwen zich steeds verrassend, de overgangen zijn snel en dynamisch, de tempi – van stilstand tot razendsnel – wisselen soepel, en het ruimtegebruik is optimaal. En dit allemaal op de bij toeval aangetroffen straten en pleinen…Kunst heeft niet persé een kunsttempel nodig om te bloeien. Ook de dansers doen het uitstekend. Hoewel ze ernstig zijn in hun rol – wat heel goed werkt – voelen ze toch voor het publiek niet afstandelijk. Zij houden onze aandacht vast, zonder te willen behagen.

Ik bewonder deze jonge mensen, die hun hart volgen – want anders wil je geen danser worden -, en die ons schoonheid brengen.

Jos van Beers,

regisseur en docent beeldend theater.